یک لب و هزار خنده

یک لب و هزار خنده

 

جمع آوری : عمران صلاحی

 

انتشارات مروارید

 کتاب مجموعه ای از داستان ها ، نوشته ها و .... در سبک طنز و فکاهی از طنزنویسان ایرانی به انتخاب آقای صلاحی می باشد و خوب البته من به شخصه خیلی از افراد مثل نیما یوشیج یا قدسی قاضی نور را خبر نداشتم که در زمینه طنز هم فعالیت داشتن .

من زیاد خوشم نیومد . طنز را وقتی دوست دارم که مبحث اصلی نباشه بلکه در قلم نویسنده پنهان باشه مثل سبک رومن گاری یا هوشنگ مرادی کرمانی  یا در غیر این صورت وقتی خوندن یک طنز خیلی می چسبه که با توجه به شرایط سیاسی یا اجتماعی ، همون موقع نوشته و خونده بشه که آدم تو حال و هواش هست

اما مطلب آقای دریابندری ، آقای ناصر نیرمحمدی ، آقای نبوی ، خانم نیری و آقای گلشیری را دوست داشتم .

 اکثر نویسنده ها متولد تهران بودند !!! جالب بود . از شمال و غرب هم تقریبا زیاد بود اما از بقیه مناطق خیلی کم . آقای صلاحی خودشون هم اهل تهران بودند و مدتی در گل آقا مطلب می نوشتند و در رادیو هم برنامه داشتند .

قسمت های زیبایی از کتاب

در میان دیانوردان یک نفر ایرلندی بود به نام ویل و یک نفر انگلیسی به نام آرتور لارکینز و یک پسر اسپانیایی به نام پدرو دوآچه ودو. از این جماعت هیچ کدام چیزی نشدند غیر از پدرو دوآچه ودو که یک شب وقتی کریستف کلمب خواب بود کشتی سانتا ماریا را به صخره زد و خورد و خمیر کرد و به همین جهت اسمش در تاریخ ثبت شد .

 

در آن زمان اروپاییان النگو و گوشواره ی شیشه ای و اجناس بنجل به سرزمین جدید می بردند و به سرخپوستان می دادند و در مقابل از سرخپوستان طلا و پوست و این قبیل چیزها می گرفتند . به این جهت اروپاییان خودشان را باهوش و سرخپوستان را بیهوش می نامیدند . حالا سالهاست که جریان به کلی عوض شده است و سیاحان اروپایی در آمریکا از سرخپوستان هر سال مقدار زیادی گردن بند و النگو و گوشواره مسی و حلبی می گیرند و در مقابل پول می دهند ، منتها چون که سرخپوستان مردم با ادبی هستند تا به حال مدعی نشده اند که این امر دلیل بر هوش آنها و بیهوشی اروپاییان است .

 

جنگ آنقدر طولانی شده بود که نه تنها محصلین بلکه معلمین نیز تصور می کردند که صلح جانوری است که به علت عدم تطابق با محیط زیست ، قرن ها پیش از دنیا رفته است .